odeszli Witold Kula i Nina Assorodobraj-Kula. 14 maja 1950 r. Gąsiorowska wstąpiła do PZPR. W latach 1951–1953 przewodniczyła Oddziałowi Łódzkiemu PTH.
Podczas Pierwszej Konferencji Metodologicznej Historyków Polskich w Otwocku na przełomie lat 1951/1952 przodujące metodologicznie środowisko łódzkie zostało ocenione krytycznie przez szefa Wydziału Nauki i Oświaty KC PZPR Kazimierza Petrusewicza jako zbyt ortodoksyjne, a referat Gąsiorowskiej nie spełnił jego oczekiwań. W miejsce stawiania na przedwojenną tradycję marksistowską Petrusewicz postulował budowę „szerokiego frontu” opartego na współpracy między partią a „zbliżającymi się do nas czołowymi historykami” bezpartyjnymi oraz „śmiałą politykę wysuwania [ich] na kierownicze stanowiska”. Mimo to Sekretariat Biura Politycznego КС PZPR zaproponował wówczas Gąsiorowską na dyrektora przewidzianego do utworzenia w ramach partyjnej kontroli nad rozwojem nauk historycznych Instytutu Historii PAN, podczas gdy w październiku 1951 r. była tylko rozpatrywana jako druga po Stanisławie Arnoldzie kandydatka na jednego z dwóch wicedyrektorów. Weszła do powołanej w marcu 1952 r. Komisji Programowej IH PAN, której przewodził Tadeusz Manteuffel, kierownik Instytutu Historycznego UW.