Wnikliwe badania genealogiczne, przeprowadzone przez spokrewnionego z Gustavem pastora Carla Wieda, wykluczyły jednak związki krwi między obu rodzinami.
W 1873 r. Wied przyjął konfirmację w kościele w Nakskov. Zdolności i zamiłowanie do literatury odziedziczył po matce, która układała dla syna baśnie i opowieści rozbudzające fantazję małego Gustava.
Już jako chłopiec Wied zaczął pisać, jednak na jego droga do literatury piętrzyły się przeszkody, które nie pozwalały mu zająć się wyłącznie pisarstwem. Najpierw, od 1873, musiał terminować u księgarza Thierry’ego w Nakskov, a później, w latach 1875–1879, w Kopenhadze u Wøldikego. Mieszkał wtedy wraz z braćmi, Johnem i Carlem, u swojej ciotki Marie. W 1878 jego ojciec przyznał mu miesięczne stypendium w wysokości 50 koron na przygotowanie się do egzaminu maturalnego. W 1879 Gustav pomyślnie złożył pierwszą część tego egzaminu, lecz rok później nie udało mu się zdać drugiej części. W 1881 musiał podjąć pracę pisarza w kancelarii adwokackiej, a w 1882 ponownie przystąpił do matury, której po raz drugi nie zdał. W maju 1883 objął posadę nauczyciela domowego w majątku Overgaard, a w październiku tego roku stanął przed komisją poborową, która jednak uznała go za niezdolnego do służby wojskowej.