Osłona wykonana z ołowiu zatrzyma elektrony, jednak stanie się źródłem wtórnego promieniowania rentgenowskiego, przed którym należałoby się dodatkowo osłaniać.
Jako materiały osłonne przed promieniowaniem beta stosuje się więc materiały lekkie (pod względem liczby atomowej); typowymi są szkło organiczne, inne tworzywa sztuczne, szkło zwykłe, aluminium. Wymagana grubość osłony, jeżeli ma ona całkowicie pochłaniać promieniowanie, jest warunkowana maksymalną energią cząstek beta, przed jakim ma chronić personel. Z tablic lub wykresów należy odczytać maksymalny zasięg elektronów o tej energii w danym materiale i uczynić osłonę o grubości równej tej liczbie bądź większej. Można też odczytać zasięg maksymalny dla danego izotopu pierwiastka promieniotwórczego, wyrażony w jednostkach masy powierzchniowej (zazwyczaj mg/cm2) i podzielić przez gęstość materiału z jakiego wykonana ma być osłona otrzymując minimalną wymaganą jej grubość. Dla przykładu itr-90, stosowany w terapii artretyzmu, o czasie połowicznego zaniku 2,7 dnia i energii maksymalnej cząstek beta 2,18 MeV posiada zasięg maksymalny R=1100 mg/cm2.