Jeden z dziedzińców, przylegający do sali tronowej odznaczał się szczególnym urokiem ze sztuczną palmą na środku (z drewna, brązu i srebra) imponującym malowidłem na południowej ścianie i prowadzącym do niej szpalerem drzew rosnących w donicach.
W samym pałacu, obok pomieszczeń oficjalnych (sale tronowe, kaplice), było mnóstwo pomieszczeń mieszkalnych, a także kuchnie, spiżarnie i magazyny. W łazienkach znaleziono terakotowe wanny. Woda doprowadzana i odprowadzana była systemem ceramicznych rur kanalizacyjnych.
Zlokalizowano także archiwum państwowe, w którym znaleziono bogatą korespondencję dyplomatyczną z przełomu XIX i XVIII w. p.n.e. - około dwadzieścia tysięcy glinianych tabliczek z pismem klinowym. Jeżeli chodzi o wystrój pałacu to do naszych czasów nie dochowały się żadne ślady poza figuralno-ornamentalnym malarstwem na ścianach.
Sława pałacu była szeroka u okolicznych władców. Pełnił rolę nie tylko rezydencji władcy, ale także ośrodka administracyjnego. Zniszczony został jednakże podczas najazdu Hammurabiego na początku lat pięćdziesiątych XVIII w. p.n.e.
Cały kompleks miejsko-pałacowy Mari odsłonięto w latach trzydziestych XX w. przez ekipę francuskich archeologów pod kierownictwem André Parrota.
Zobacz też sztuka babilońska
Kategoria:Pałace starożytnej Mezopotamii