Załoga brytyjska składała się ze 130 ludzi uzbrojonych w dwa działa 6-funtowe, jedno 3-funtowe i trzy moździerze. Wspomagał ją nadto 6-działowy szkuner Huron, zakotwiczony na rzece Detroit. Po dwóch miesiącach oblężenia, 29 lipca 1763 roku, do fortu dotarły znaczne siły brytyjskie. Starcia w okolicznych lasach trwały do połowy listopada, kiedy to w końcu Indianie zostali rozproszeni.
W czasie amerykańskiej wojny rewolucyjnej, Detroit ponownie znalazło się na peryferiach działań zbrojnych. Głównym zadaniem załogi fortu było dozbrajanie Indian atakujących amerykańskie osady na południowym wschodzie. Amerykańscy bojownicy o niepodległość, a przede wszystkim George Rogers Clark, nosili się z zamiarem podjęcia ekspedycji odwetowej na Detroit, by zneutralizować te działania Brytyjczyków, ale nie zdołali zebrać odpowiednich sił. Clarkowi udało się natomiast wziąć do niewoli Henry’ego Hamiltona, wicegubernatora Kanady i jednocześnie naczelnego dowódcę Fortu Detroit. Pod koniec roku 1778, gdy Hamilton przebywał w niewoli, kapitan Richard Lernoult rozpoczął budowę nowych fortyfikacji, zaledwie kilkaset metrów od Detroit.