Jerzy Ignacy Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 15 marca 1687Stanisław Nabywaniec, Sławomir Zych, Książę Jerzy Ignacy Lubomirski (1687-1753) i jego fundacje pobożne. (PDF), „Resovia Sacra. Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej”, Nr 9/10, Rzeszów: Diecezja rzeszowska, 2002, s. 140, ISSN 1234-8880, w Krakowie, zm. 19 lipca 1753 w Rzeszowie) – polski magnat i dygnitarz koronny, dziedzic Rzeszowa. Generał major wojsk koronnychHenryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 292., chorąży wielki koronny, pisarz polny koronny, generał wojsk saskich. Kandydował do korony siedmiogrodzkiej i polskiej po śmierci Augusta II Mocnego. Był uczniem słynnego Collegium Ressoviense. Ożenił się 6 stycznia 1718 z Marianną Bielińską, następnie 28 lutego 1737, z Joanną von Stein zu Jettingen. Pierwsza żona urodziła mu dwoje dzieci: Teodora i Mariannę a druga czworo: Adolfa, Józefę, Barbarę i Franciszka)Jerzy Ignacy Lubomirski na geni.com.. Polski książę, polityk, wojskowy i działacz społeczny. Kawaler Orderu Orła Białego.