karabin wojskowy 300 i 600 m leżąc), jeden srebrny (karabin wojskowy 300 m stojąc) oraz jeden brązowy (biegnący jeleń 100 m strzał pojedynczy) medal.
W latach 20. dowodził między innymi trzema niszczycielami: „Fairfax”, „William B. Preston” i „Lardner” oraz transportowcem „Antares”. W 1929 roku ukończył kurs dla starszych oficerów w Naval War College. W kolejnych latach obejmował różne funkcje na morzu i w sztabie, dowodził między innymi pancernikiem „Pennsylvania” i lekkim krążownikiem „Concorde”, w grudniu 1938 roku został szefem sztabu admirała Harolda R. Starka, zaś w styczniu 1941 roku komendantem dywizjonu ćwiczebnego. W lutym 1942 roku został awansowany do stopnia kontradmirała (Rear Admiral) i mianowany asystentem szefa sztabu dowódcy floty.
W sierpniu 1942 roku został skierowany na Pacyfik, jako dowódca 6. Dywizjonu Pancerników (Battleship Division 6), z „Washingtonem” jako swym okrętem flagowym. Podczas walk o Guadalcanal zwycięsko dowodził swymi okrętami w nocnej bitwie 14 i 15 listopada, zatapiając japoński pancernik „Kirishima". Za tę akcję został odznaczony Navy Cross – najwyższym odznaczeniem marynarki. W 1943 roku objął dowództwo nad siłami pancerników Floty Pacyfiku.