Bonifacy IX (, właśc. Pietro Tomacelli; ur. ok. 1350 w Neapolu, zm. 1 października 1404 w Rzymie) – papież w okresie od 2 listopada 1389 do 1 października 1404.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się w Neapolu, pochodził z rodziny arystokratycznej. W grudniu 1381 papież Urban VI, z którym łączyło go odległe pokrewieństwo, mianował go kardynałem diakonem San Giorgio in Velabro, a następnie ok. 1387 kardynałem prezbiterem S. Anastasiae.
Pontyfikat Bezpośrednio po wyborze na papieża Bonifacego, antypapież Klemens VII, urzędujący w Awinionie ekskomunikował go, za co nowo wybrany papież odwdzięczył się tym samym. W 1391 potępił propozycję zwołania soboru w celu zakończenia wielkiej schizmy zachodniej, a także przeciągnął na swoją stronę kilku kardynałów, którzy w przeszłości odwrócili się od Urbana VI. Bonifacy IX zmuszony był siłą przywrócić swoją władzę w Watykanie. Pierwszorzędne znaczenie miało dla niego królestwo Neapolu, w którym rządził Ludwik II Andegaweński, mianowany przez Klemensa VII. Papież jednak 29 maja 1390 roku, koronował na króla Władysława I, syna Karola III. Walki pomiędzy frakcjami trwały tam około 10 lat, jednak dzięki najemnikom Bonifacego, Władysław I objął we władanie Neapol.