WE-121K wykorzystywany do testów awioniki. NC-121K Wersja WE-121K używana przez US Navy. EC-121L Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-2E. EC-121M Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-2Q. WQC-121N Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-3. EC-121P Wersja NC-121K przystosowana do walki z okrętami podwodnymi. EC-121Q Wersja EC-121D ze zmodernizowaną elektroniką. EC-121R „BatCat” EC-121K i EC-121P wyposażone w urządzenia do wykrywania wstrząsów sejsmicznych. NC-121S Wersja zmodyfikowana do walki radioelektronicznej i rozpoznania EC-121T Wersja wyposażona w ulepszony radar. R7O-1 Pierwotne oznaczenie rozwojowej wersji R7V-1, która powstała w oparciu o L-1049D. Wersja z silnikami R-3350-91 o mocy 2425 kW każdy. R7V-1 Zmieniona nazwa wersji R7o-1. Później przemianowana na C-121J. R7V-1P Jeden samolot R7V-1 zmodyfikowany do stosowania w Arktyce. R7V-2 Cztery prototypy z silnikami YT34-P-12A o mocy 3088 kW każdy. Dwa zostały dostarczone jako prototypy YC-121F. PO-1W Wersja L-749 przystosowana do morskich patroli, wyposażona w specjalistyczny radar. Później przemianowana na WV-1. PO-2W Warning Star Wersja L-1049 wyposażona w radar dalekiego zasięgu, z silnikami R-3350-34 lub R-3350-42 o mocy 2536 kW (3400 KM) każdy.