Od 1948 do 1952 roku była kierowniczką Referatu Literatury dla Dzieci i Młodzieży w Ministerstwie Kultury i Sztuki.
W maju 1958 powołując się na ważne względy zmieniła nazwisko na Słońska decyzją Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy na mocy ustawy z 15 listopada 1956 o zmianie imion i nazwisk.
W latach 1962–1973 była kierowniczką Pracowni Wychowania Estetycznego w Instytucie Pedagogiki w Warszawie.
W 1981 roku reprezentowała stronę „Solidarnościową” w negocjacjach z Ministerstwem Oświaty i Wychowania w sprawie nauczania początkowego i nauczania dzieci w młodszym wieku szkolnym. Pod koniec lat 70. i w latach 80. udostępniała swoje mieszkanie przy ul. Wiejskiej w Warszawie na archiwum dokumentów działalności opozycji demokratycznej w PRL i wydawnictw niezależnych.
Została pochowana w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 240-4-19).
Życie prywatne 12 kwietnia 1942 poślubiła w warszawskiej parafii św.