Tematu do libretta dostarczyła znana komedia Cyrulik sewilski (Le barbier de Seville) Pierre’a Caron de Beaumarchais (1732-1799). Komedia była wielokrotnie przenoszona na scenę operowąNa motywach sztuki Beaumarchais’go powstało dotąd 12 oper: Friedricha Ludwiga Bendy (Drezno 1776), Giovanniego Paisiella (Petersburg 1782), Josepha Weigla (Wiedeń 1782), Zachariasa Elspergera (Salzbach 1783), Petera Schulza (Rheinsberg 1786), Nicolasa Isouarda (Paryż 1796), Gioacchino Rossiniego (Rzym 1816), Francesca Morlacchiego (Drezno 1816), Constantina Dall’Argine (Bolonia 1868), Achille Graffigna (Padwa 1879), Leopolda Cassone (Turyn 1922) i Alberta Torazzy (Genua 1924). Za . Z licznych adaptacji największy sukces odniósł Cyrulik sewilski Giovanniego Paisiella. Po premierze w Petersburgu opera opanowała wszystkie ważniejsze sceny Europy. W 1785 roku była wystawiona w Warszawie. Gdy Rossini przystępował do pracy, od przeszło trzydziestu lat święciła tryumfy na scenach włoskich. Zważywszy na wielką popularność utworu kompozytora tarenckiego, krok Rossiniego mógł zostać poczytany za objaw zarozumiałości albo nawet zuchwalstwa.