W roku 1832 dziadek Emilii, baron de Portal, zmarł i zostawił jej spory majątek. Prowadzenie domostwa przejęła bratowa, a Emilia stała się spadkobierczynią fortuny pozostawionej przez dziadka. Wówczas zakupiła w Gaillac duży dom i w sam wieczór Bożego Narodzenia przeniosła się do niego. Odziedziczony majątek Emilia wykorzystała aby sprowadzić do Gaillac trzy przyjaciółki, które podobnie jak ona marzyły o życiu zakonnym. Tak powstała nowa rodzina zakonna Sióstr od Objawienia św. Józefa. Taką nazwę Emilia przyjęła dla upamiętnienia sceny ewangelicznej, kiedy to anioł uspokoił we śnie św. Józefa o cudownym poczęciu Maryi. Opiekę duchową nad zgromadzeniem roztoczył biskup z Albi, François-Marie-Edouard de Gualy. W 1835 r. Emilia wraz z kilkoma siostrami przybyły do Algierii, by opiekować się chorymi podczas epidemii cholery i tam rozpoczęła się ich misja ewangelizacyjna. Siostry prowadziły szpitale, przytułki i szkoły. Tam miejscowy biskup zażądał od niej, by przeniosła do Algieru dom macierzysty i zmodyfikowała wedle jego pomysłu reguły zakonne. Emilia nie przystała na jego propozycję. Wówczas biskup obłożył Emilię i jej towarzyszki ekskomuniką, a w końcu doprowadził do ich wydalenia z Algieru.