thumb|upright=1.3| mały|Kościół św. Józefa (Bernardynów) w Mińsku Województwo mińskie w Rzeczypospolitej Obojga Narodów było rozległym chociaż niezbyt ludnym, zwłaszcza w południowej części, województwem położonym na ziemiach ruskich Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Historia Tereny województwa mińskiego zamieszkiwane były we wczesnym średniowieczu przez wschodniosłowiańskie plemię Krywiczów, mające siedziby między Dnieprem a Berezyną. W XI w. ziemie te należały do księstwa połockiego, a w XII w., po podziałach dzielnicowych, pojawili się książęta mińscy, czasami samodzielni, ale częściej uznający zwierzchność wielkich książąt kijowskich. W tym samym wieku rozpoczęły się najazdy Litwinów. W I poł. XIII w. księstwo mińskie opanował, lub co najmniej uzależnił od siebie, litewski książę Ryngold. Osłabienie Litwy po śmierci Mendoga spowodowało, że księstwo znalazło się w orbicie wpływów księstwa halicko-włodzimierskiego. Już jednak ok. 1300 r. litewski książę Witenes opanował ziemię mińską na stałe. Województwo utworzono z części województwa wileńskiego w 1566 r. W 1569 r. do województwa przyłączono z województwa kijowskiego powiat mozyrski. Po I rozbiorze Polski do województwa przyłączono pozostałą przy Wielkim Księstwie część powiatu orszańskiego z województwa witebskiego.