Adolphine Bertha Pfeiffer (ur. 29 kwietnia 1889 w Kehl, zm. 9 listopada 1971 w Warszawie) – niemiecka pedagog pochodzenia francuskiego zamieszkała od 1920 w Warszawie. W okresie II wojny światowej udzieliła schronienia w swoim mieszkaniu w Warszawie dziewięciu Żydom, za co została zesłana do obozu w Majdanku.

Życiorys Używała imienia Else. Była nieślubną córką krawcowej, Berthy Alexandrine Salomon, pochodzącej z Paryża katoliczki, prawdopodobnie pochodzenia żydowskiego. Nazwisko Pfeiffer otrzymała po ślubie jej matki z piwowarem Michaelem Heinrichem Pfeifferem, który uznał Adolfinę za własne dziecko.

Początkowo pracowała w uzdrowisku Königstein im Taunus w górach Taunus.

W 1920 przyjechała do Warszawy, gdzie znalazła pracę jako wychowawczyni i nauczycielka dzieci Żydówki Heleny Czyż, której brat był współwłaścicielem sanatorium w Königstein im Taunus. Mąż Heleny, Nikodem był współwłaścicielem hurtowni artykułów chemicznych na ul. Mylnej i przedstawicielem fabryki Semperit. Adolfina mieszkała do 1939 u rodziny Czyżów przy ul. Miodowej 21.

Na początku II wojny światowej rodzina Czyżów uciekła na wschód na tereny przyłączone do ZSRR, zaś Adolfina pozostała w mieszkaniu przy ul. Miodowej. Po 2 października 1940 przeprowadziła się na ul. 6 Sierpnia (dziś al.