Henryk I Dziecię (ur. 24 czerwca 1244, zm. 21 grudnia 1308 w Marburgu) – pierwszy landgraf Hesji i założyciel dynastii heskiej.

Życiorys Henryk był synem księcia Brabancji Henryka II oraz jego drugiej żony Zofii, córki landgrafa Turyngii z dynastii Ludowingów Ludwika IV Świętego. Choć miał starsze rodzeństwo pochodzące z pierwszego małżeństwa ojca (m.in. dziedzica ojca, późniejszego księcia Brabancji Henryka III), był jedynym synem (i miał starszą siostrę Elżbietę) z małżeństwa Henryka brabanckiego z Zofią. Z tego powodu stał się – mimo iż był wówczas kilkuletnim dzieckiem – jednym z pretendentów do dziedzictwa po Ludowingach, gdy w 1247 zmarł bezpotomnie ostatni przedstawiciel tej dynastii, brat jego dziada Henryk Raspe. Starania o przejęcie przez Henryka tronu w Turyngii podjęła jego matka Zofia, a jej głównymi konkurentami byli margrabia Miśni i Łużyc Henryk Dostojny, książę Anhalt-Zerbst Zygfryd I oraz hrabia Hennebergu Herman – wszyscy trzej byli synami sióstr Henryka Raspe.