Elżbieta (Elsaba) (ur. 1360, zm. w okr. 5 października–31 grudnia 1388E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 354-355. prawdopodobnie w SzwerinieJ.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 159.) – żona Magnusa I, księcia meklemburskiego na Schwerinie, córka Barnima IV Dobrego, księcia wołogosko–rugijskiego i Zofii.
11 czerwca 1377 miasto Grevesmühlen złożyło hołd przyszłej księżnej, która objęła dobra ziemskie w pięć dni później. Nadania dla Elżbiety były wynikiem rozmów jej braci Warcisława VI (Jednookiego) i Bogusława VI z Albrechtem II Wielkim, ojcem Magnusa I, w sprawie posagu i dożywocia. Rozmowy były podejmowane od 7 lipca 1369, jednak powikłania polityczne spowodowały odłożenie ich na późniejszy okresE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 355..
Zmarłą w 1388 pochowano przypuszczalnie w kościele klasztornym, w Doberanie, tuż obok męża.
Rodzina Elżbieta była żoną Magnusa I, księcia meklemburskiego na Schwerinie. Data zawarcia związku małżeńskiego, w źródłach i literaturze przedmiotu (A. Hofmeister) przedstawiana jest na okres od 5 lipca 1362 do 7 lipca 1369E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 355, przyp. 29.. Z mariażu pochodziło dwoje dzieci, tj. Jan IV (ur. po 1370, zm. 16 października 1422) – książę meklemburski na Schwerinie, Eufemia (ur. najp. 1375, zm.