W drugiej kondygnacji arkady mają formę zbliżoną do romańskich okien biforialnych i tryforialnych. Empory (które są nieco węższe od empor drugiej kondygnacji) znajdują się także w trzeciej kondygnacji. Ujęte są ostrołukowymi arkadami, ponad którymi znajduje się gzyms wieńczący trzy kondygnacje. Ściany najwyższej kondygnacji tworzą bęben kopuły, stąd dekagon jest bezpośrednio oświetlony. Światło wpada przez wielkie, parzyste ostrołukowe okna (na osi potrójne). Ciąg ostrołukowych arkad wieńczących również tę część dekagonu charakteryzuje się bogatym profilowaniem. Kondygnacja ta jest silnie wyodrębniona w stosunku do niższych, przez nieco cofnięte ściany bębna oraz galeryjkę z balustradą.
O ile wnętrze dekagonu jest bardzo dekoracyjne poprzez zwielokrotnione formy architektoniczne, to od zewnątrz dekoracje są skromne, co potęguje wrażenie jego monumentalności. Klarowna jest tu typowa dla architektury romańskiej kubiczność bryły. Naroża są zaakcentowane lizenami, do których na wysokości trzeciej kondygnacji przylegają masywne łęki oporowe wspierające nawę dekagonu. Łęki te połączone są z przyporami mieszczącymi się wewnątrz dwóch dolnych kondygnacji, które na zewnątrz przybierają formę lizen. Od strony zachodniej wznoszą się oktogonalne wieżyczki flankujące przedsionek, które są połączone z oktogonem za pomocą łęków oporowych.