Okres międzywojenny W okresie międzywojennym skoncentrowano się na dokończeniu wystroju wnętrza świątyni. Na początku 1925 warszawski rzeźbiarz Wincenty Begnesy przedstawił projekt stalli i obramowania portalu prowadzącego do zakrystii. Stalle miały być wykonane z drewna i ustawione po obu stronach prezbiterium. Składać się miały z siedzisk i zaplecków z nadwieszonymi baldachimami a ich dekoracja miała być neogotycka (maswerki, pinakle, kwiatony). Projekt został zrealizowany częściowo – siedziska ustawiono obustronnie tylko w przęśle ołtarzowym.
W 1926 gotowy był projekt ołtarza Ukrzyżowania, również autorstwa Begnesego. W lewym ramieniu transeptu stawiono też tymczasowy, neogotycki ołtarz z obrazem św. Rocha.
W latach 1926–1929 wykonano 2 neogotyckie konfesjonały, ławki a na ścianach kościoła zawieszono 14 stacji Drogi Krzyżowej – odlanych w gipsie płaskorzeźb ujętych w neogotyckie obramienia.
W 1928 dokonano naprawy wież i elewacji frontowej kościoła.
30 maja 1931 dokonano konsekracji świątyni. Ceremonii przewodniczył abp metropolita wileński Romuald Jałbrzykowski.
W 1935 rozbudowano XVIII-wieczną plebanię, dobudowując salę widowiskową na 800 miejsc i modernizując dotychczasowy budynek poprzez urządzenie hallu, kasy sali parafialnej i dodatkowych pokoi.