Ławrientij Fomicz Canawa (gr. ლავრენტი ცანავა, ros. Лаврентий Фомич Цанава, ur. sierpień 1900 we wsi Nachunawo w guberni kutaiskiej, zm. 12 października 1955) – członek WKP(b), generał porucznik, funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, m.in. zastępca ministra bezpieczeństwa państwowego, szef II Zarządu Głównego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego Związku Radzieckiego w latach 1951–1952, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 1 do 3 kadencji.
Jeden z największych zbrodniarzy stalinowskich. Był jedną z osób bezpośrednio odpowiedzialnych za mordy na obywatelach polskich dokonywanych w więzieniu w Mińsku (tzw. „Amerykance”); otrzymał ku temu szerokie uprawnienia od Ławrientija Berii. Liczbę polskich ofiar tego miejsca kaźni szacuje się na około 4460 osób. W 1940 roku jeden z wykonawców zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodzony w Gruzji. W organach bezpieczeństwa, kolejno CzeKa/GPU/OGPU/NKWD od wczesnych lat dwudziestych, m.in. jako szef różnych oddziałów tych organów, od sierpnia 1920 w RKP(b), od 21 marca 1939 do 5 października 1952 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej WKP(b). Od 17 grudnia 1938 do 26 lutego 1941 roku ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (BSRR) (tzn.