Prace nad nowym rewolwerem prowadzono od 1887 w Tokio Hohei Zoheisho (Tokijskim Arsenale Artylerii). Rewolwer miał zamknięty, łamany w przód szkielet wzorowany na szkielecie rewolweru S&W Model 3, wyposażony w boczna pokrywkę kryjącą mechanizm spustowy (rozwiązanie zbliżone do zastosowanego w rewolwerze MAS Mle 1892) i uproszczony mechanizm spustowy systemu Schmidta-Galanda który pozwalał na prowadzenie ognia wyłącznie z samonapinaniem (DAO). Rezygnację z mechanizmu spustowego SA/DA uzasadniano przeznaczeniem broni dla kawalerzystów (którzy mogli mieć problemy z napinaniem kurka osobnym ruchem), ale możliwe, że uproszczenie miało na celu ominięcie zastrzeżeń patentowych. Iglica znajdowała się na główce kurka. Typ 26 miał bęben sześcionabojowy. Lufa długości 120 mm miała cztery bruzdy prawoskrętne. Rewolwer zasilany był nabojem 9 × 22 mm R. Amunicja początkowo była elaborowana prochem czarnym, po 1900 zastąpionym bezdymnym. 29 marca 1894 rewolwer został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia. Ponieważ był to 26 rok ery Meiji otrzymał oznaczenie Nijyurokunen Shiki (typ z 26 roku). Później był nazywany również Kaiten Kenju Meiji i Nenshiki Kenju.