Maksymilian Kawczyński (ur. 29 grudnia 1842 w Ostrorogu, zm. 12 kwietnia 1906 w Krakowie) – polski historyk literatury, filolog, od 1890 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Akademii Umiejętności (1890).
Życiorys Był synem Antoniego (nauczyciela szkół powszechnych) i Magdaleny z Dobrzyckich. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Ostrorogu, następnie do Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu (1853–1858); w latach 1858–1863 kształcił się w poznańskim Seminarium Nauczycielskim. Później studiował językoznawstwo, pedagogikę, psychologię i geografię na uniwersytecie w Lipsku i politechnice w Zurychu (1867–1870), językoznawstwo na Uniwersytecie Lwowskim (1877–1878); był również słuchaczem uniwersytetu w Monachium, Ecole des Hautes Etudes w Paryżu, College de France w Paryżu. Na uniwersytecie w Lipsku obronił doktorat na podstawie pracy Studien zur Literaturgeschichte des XVIII Jahrhunderts (w 1881). Na Uniwersytecie Lwowskim uzyskał habilitację z filologii niemieckiej (1882) i filologii romańskiej (1887, praca Essai comparatif sur l’origine et l’histoire des rythmes).