Większość tych rzeźb znajduje się w sali poświęconej specjalnie Brustolonowi.

Sala Alegorii Zaślubin Sala Alegorii Zaślubin () wzięła swą nazwę od okazałego fresku, namalowanego na jej suficie zimą 1757 roku przez Giovanniego Battistę Tiepola, wspólnie z synem Giovannim Domenikiem i malarzem iluzjonistycznym Gerolamem Mengozzi-Colonną, z okazji zaślubin Ludovica Rezzonica z Faustiną Savorgnan. Na tle jasnego nieba artysta ukazał cztery białe konie, ciągnące rydwan Apolla z dwojgiem małżonków, poprzedzonych Kupidynem z zawiązanymi oczami i otoczonych alegorycznymi postaciami Sławy, trzech Gracji i Mądrości. Brodaty starzec z lwem u stóp (symbolem Wenecji) trzyma berło i sztandar z herbami obu rodów. Fresk ten jest jednym z ostatnich dzieł namalowanych przez Giovanniego Battistę Tiepola w Wenecji i zarazem jednym z jego największych arcydzieł. Meble w pokoju, z rzeźbionymi i złoconymi detalami, pochodzą z początku XVIII wieku. Ściany sali zostały obite czerwonym adamaszkiem. Zawieszono na nich kilka obrazów: portret Francesca Faliera w stroju Prokuratora da Mar, namalowany w 1786 roku przez Bernardina Castellego oraz niewielki portret pędzla Pietra Longhi, przedstawiający papieża Klemensa XIII, udzielającego audiencji swoim bratankom, Carlowi i Lodovicowi oraz siostrzenicy Faustinie.