Historyczne polskie systemy orderowo-odznaczeniowe Odznaczenia Rzeczypospolitej Obojga Narodów (1705–1795) Pierwszy order Rzeczypospolitej Obojga Narodów ustanowiony przez króla Władysława IV Wazy w 1634 – Order Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny – nie został zatwierdzony przez sejm ani wprowadzony, wskutek sprzeciwu szlachty wynikającego z obawy o wprowadzenie przez władcę rządów despotycznych (monarchii absolutnej) przy pomocy kawalerów orderu. Dopiero powstanie pierwszego orderu w 1705 (nawiązującego nazwą do polskiego herbu) i drugiego w 1765 (gdzie patronem był św. Stanisław, a twórcą król Stanisław) utworzyło pierwotny polski system orderowy, do których w 1792 dołączył trzeci order, tym razem typowo wojskowy. System ten dotrwał aż do III rozbioru, a starszeństwo w nim wyglądało następująco: Order Orła Białego, Order Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika, Order Wojskowy (Virtuti Militari). Poza zhierarchizowanym systemem znalazł się szereg medali nadawanych przez króla osobom pochodzenia nieszlacheckiego: Medal Diligentiae (Medal Pilności), Medal Pro Fide, Rege et Lege (medal z dewizą Orderu Orła Białego), Medal Praemiando Incitat (medal z dewizą Orderu św.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Polski system orderowo-odznaczeniowy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.