thumb|Stabilizator Ilizarowa na lewym podudziu Stabilizator Ilizarowa – zewnętrzny stabilizator odłamów kostnych stworzony w 1950. Został opatentowany w 1951 przez radzieckiego lekarza Gawriiła Ilizarowa.

Stabilizator składa się z kilku pierścieni, czasem również półpierścieni, połączonych ze sobą teleskopowymi prętami. Pierścienie mocowane są do szkieletu za pomocą drutów Kirschnera. Stabilizator ten umożliwia ustawienie i stabilizację odłamów we wszystkich trzech płaszczyznach. Poza tym teleskopowe połączenie pierścieni umożliwia rozsunięcie odłamów i wydłużenie kości dzięki odkrytemu przez Ilizarowa zjawisku osteogenezy dystrakcyjnej.

Gavriil Abramovich Ilizarov opracował swój aparat jako oszczędzające kończynę rozwiązanie chirurgiczne do leczenia osteopatycznych wad zrostu kostnego u pacjentów z niewygojonymi złamaniami kończyn. W następstwie wydłużenia przez pacjenta, a nie skrócenia, regulowanej ramy pręta aparatu do stabilizacji zewnętrznej, Ilizarow zaobserwował powstawanie kostniny włóknisto-chrzęstnej w miejscu złamania kości i wokół niego, odkrywając w ten sposób zjawisko osteogenezy dystrakcyjnej – regeneracji kości i tkanek miękkich, która kończy się utworzeniem nowej kości.