Według innej wersji opuścił stanowisko w związku ze sprzeciwem kierownictwa Obozu wobec próby pozyskania do współpracy Mieczysława Niedziałkowskiego z PPS oraz Macieja Rataja ze Stronnictwa Ludowego. Odwołanie nastąpiło w przeddzień planowanego na 25/26 października 1937 przez Koca na bazie Falangi zamachu stanu (połączonego z czystką wewnątrz obozu piłsudczykowskiego, nieudowodnionego i udaremnionego według Karola Popiela dzięki kampanii Hermana Liebermana w prasie francuskiej), w którym Wenda miał odegrać czołową rolę. Według Henryka Grubera Koc skarżył się na nielojalność i złą wolę Kowalewskiego.
Krótko przed 10 października 1937 Kowalewski udzielił wywiadu nazistowskiemu pismu „Völkischer Beobachter”, w którym zadeklarował dążenie OZN do „wewnętrznej stabilizacji” (jako czynnika brakującego do stworzenia „strategicznego potencjału Polski”) poprzez zdobycie „duszy polskiego ludu” metodą „podatnej demokracji”, a także oświadczył: „dla nas istnieje w wartościowaniu ludności Polski tylko jedno rozróżnienie: chrześcijanie i nie-chrześcijanie”, co niemiecki dziennikarz odczytał jako zakamuflowaną formę ideologii aryjskiej.
Po odejściu z OZN Kowalewski był dyrektorem przedsiębiorstwa skupu surowców strategicznych TISSA (Towarzystwo Importu Surowców Spółka Akcyjna) związanego z Oddziałem II Sztabu Głównego.