Zygmunt Jan Cwenarski (ur. 9 lipca 1896 w Janowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski nauczyciel, major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Kazimierza i Zofii ze Strzelbickich urodzony w Janowie, w ówczesnym powiecie gródeckim Królestwa Galicji i Lodomerii. Absolwent seminarium nauczycielskiego w Zaleszczykach. W latach 1913–1914 należał do Drużyn Strzeleckich.

W czasie I wojny światowej, 9 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w 4 pułku piechoty w składzie II Brygady, a potem w 2 pułku piechoty, wraz z którymi uczestniczył w walkach frontowych. 28 sierpnia 1915 został ranny w nogę. W 1917 ukończył szkołę oficerską. 16 lutego 1918, podczas przejścia II Brygady przez front pod Rarańczą, został wzięty do niewoli. Następnie był internowany w obozie Bustyahaza na Węgrzech, skąd uciekł.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w grudniu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i w stopniu sierżanta przydzielono go do 7 pułku piechoty Legionów. W szeregach pułku brał udział w wojnie z Ukraińcami oraz bolszewikami. 20 lipca 1920 został ranny w plecy.