Polska strefa okupacyjna w Niemczech – obszar w północno-zachodnich Niemczech, na terenie brytyjskiej strefy okupacyjnej, zajęty w latach 1945–1948 przez polskich żołnierzy i byłych więźniów.
Zajmował on powierzchnię 6470 km², na obszarze graniczących z Holandią powiatów: , Meppen i Lingen, a także hrabstw: Bentheim, Bersenbrück i Cloppenburg włącznie z miastami: Papenburg, Meppen, Lingen i Cloppenburg w Dolnej Saksonii i czasowo Leer we Wschodniej Fryzji.
Historia thumb|250px|Wyzwolenie Stalagu VI C Oberlangen przez żołnierzy 1 Dywizji Pancernej. Raport składa por. hm. Maria Irena Mileska „Jaga”.
Idea nadania Polsce własnej strefy okupacyjnej w Niemczech pojawiła się już w 1942 r., kiedy w sztabie Naczelnego Wodza Wojska Polskiego na Zachodzie przygotowywano memorandum o powojennych stosunkach polsko-niemieckich. Memorandum to szczegółowo przedstawiało poszczególne etapy polskiej okupacji Niemiec, jej granice oraz specyfikę tego planu. Istniały różnice w definicji obszarów, które Polska będzie musiała zająć, a tych, które zostaną włączone do Polski po zakończeniu wojny. W 1942 r. wojna nie została jeszcze wygrana, ale nie przeszkodziło to polskiej kwaterze głównej w planowaniu sytuacji powojennej.