Monaster żeński thumb|240px|Fasada molenny Żeński monaster w Wojnowie został założony w 1885 przez mniszkę Eupraksję (Dikopolską). Wykupiła ona za 40 tys. marek zabudowania dawnego męskiego klasztoru starowierczego i sprowadziła do niego zakonnice z nieistniejących już monasterów w Pupach i między Osiniakiem a Majdanem. W 1897 w klasztorze przebywało osiem mniszek, które opiekowały się siedemnastoma starszymi i chorymi staroobrzędowcami. Po 1905 mieszkanki monasteru wojnowskiego, korzystając z wydanego w Rosji ukazu o tolerancji religijnej, kilkakrotnie wyjeżdżały tam w celu pozyskiwania nowych kandydatek do życia zakonnego oraz prowadzenia kwest. Monaster był znaczącym ośrodkiem mazurskich fiedosiejewców i przyczynił się do osłabienia procesu ich przechodzenia na jednowierstwo. W 1909 w monasterze przebywało 40 mniszek, zaś w 1913 – 46.
W 1914 niemiecka policja aresztowała zakonnice-obywatelki Rosji i internowała je w Olsztynie, zezwalając jednak na powrót po dwóch tygodniach. Rok później mniszki te ponownie zostały aresztowane i przez kilka miesięcy przebywały w Zinten pod Królewcem.
I wojna światowa doprowadziła do znacznego zubożenia mazurskiej społeczności staroobrzędowej. Przełożyło się to na upadek monasteru. W 1925 przebywało w nich 12 mniszek i 12 posłusznic.