Stanisław Woźniewicz (ur. 3 grudnia 1900 w Jeziorach Wielkich, zm. 12 maja 1983 tamże) – powstaniec wielkopolski, działacz ludowy. Syn Franciszka i Pauliny z domu Neumann.

W wieku 18 lat wstąpił w szeregi powstańców wielkopolskichLegitymacja Związku powstańców wielkopolskich ze zdjęciem i danymi osobowymi. Podczas powstania wykazał się odwagą i heroizmem opanowując dworzec kolejowy w Złotnikach. W trakcie tego śmiałego czynu zdobył dwie armaty z pełnym wyposażeniem oraz trzydzieści karabinów.

W 1941 roku został aresztowany przez gestapo za odmowę wpisania się na Volkslistę oraz za udział w Powstaniu wielkopolskim. Początkowo więziony był w Inowrocławiu, a następnie został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Neuengamme koło Hamburga. Po wyzwoleniu obozu w 1945 roku, wrócił do domu w Jeziorach Wielkich.

Po wojnie pełnił wiele funkcji społecznych w Jeziorach Wielkich. Był prezesem koła Stronnictwa Ludowego oraz długoletnim prezesem koła Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Piastował też urząd sołtysa.

25 maja 1957 został przewodniczącym Zespołu Łąkarskiego w jeziorach Wielkich. W latach 60. był prezesem Koła Powstańców Wielkopolskich w Wójcinie, a następnie Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.