Później został przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku na stanowisko I zastępcą dowódcy pułku.
27 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, został mianowany dowódcą rezerwowego 164 pułku piechoty. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej pod Sandomierzem, Annopolem i Janowem Lubelskim. 16 września 1939 ranny w nogę został odwieziony do szpitala w Janowie, a następnie został odesłany do szpitala we Lwowie. Po agresji ZSRR na Polskę i zajęciu miasta przez najeźdźców sowieckich pułkownik w mundurze oficerskim opuścił szpital, po czym zaginął bez wieści. Został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 3105.
Jego żoną była Janina, z domu Hoppe (w 1939 wybrana radną rady miejskiej w Sanoku), z którą miał dwóch synów, Andrzeja (ur. 1929) i Kazimierza (ur. 1930).