Aleksandra Newskiego oraz Pałacu Rastorgujewa-Charitonowa.

Pierwszy budynek był gotowy już w 1824, ale nabożeństwa starowierców nie mogły się rozpocząć, gdyż Cerkiew prawosławna nie wyraziła zgody na umieszczenie na kopule potężnego krzyża. Riazanow zaapelował do imperatora Aleksandra I, który ostatecznie wyraził zgodę na umieszczenie krzyża. Jak się jednak okazało lokalne uwarunkowania znaczyć miały więcej niż decyzje zapadające w Petersburgu, bowiem miejsce kultu dla starowierców – mimo kolejnych petycji składanych w różnych ministerstwach i u Świątobliwego Synodu Rządzącego – nigdy nie zostało uruchomione. W 1838 Riazanow zawarł porozumienie z hierarchią Rosyjskiej Cerkwi, w wyniku którego stał się jednowiercą, co umożliwić miało wreszcie oddanie świątyni do użytku liturgicznego. 12 listopadaDaty z okresu Imperium Rosyjskiego podane w „starym stylu”. 1839 konsekrowano południową kaplicę poświęconą św. Janowi Chryzostomowi, a 13 października 1849 północną – dedykowaną św. Mikołajowi Cudotwórcy. Riazanow zmarł w 1849, a w 13 maja 1852 główna świątynia została konsekrowana. W 1854 ukończono budowę wieży, której wysokość wynosiła 37,3 metrów. Budynek cerkwi zaprojektowany był w stylu późnego klasycyzmu, z wejściem ozdobionym kolumnadą oraz kopułą. Cerkiew dysponowała łącznie dziesięcioma dzwonami.