Autobiografizm – postawa, dzięki której doświadczenia i przeżycia pisarza zostają wykorzystane i dochodzą do głosu w jego twórczościLiteratura polska. Przewodnik encyklopedia, t. I, pod red. Juliana Krzyżanowskiego, PWN, Warszawa 1984, s. 35-36.; skłonność do czerpania tematu literackiego z faktów z własnego życia autora, z własnych przeżyć, pisanie o sobie i o swoim życiuSłownik języka polskiego, t. I, red. Nauk. Mieczysław Szymczak, PWN, Warszawa 1978, s. 99..
Powstanie gatunku Za pierwsze dzieło posiadające cechy tekstu autobiograficznego wielu badaczy uznaje Wyznania Św. AugustynaG. Gusdorf, Warunki i ograniczenia autobiografii, w: Autobiografia, pod red. M. Czermińskiej, Gdańsk 2009.. Kolejne to Jeżeli nie umiera ziarno Andre Gide’a, Wyznania Rousseau, Zmyślenie i prawda Goethego, Pamiętniki zza grobu Chateaubrianda czy Apologia Newmana.
Cechy autobiografii Autobiografia nie zawiera dokładnego opisu życia jej autora z uwzględnieniem dat i faktów, ale zależnie od przyjętej konwencji i epoki, w której powstała, dopuszcza jego ujawnienie się.