Bruno z Schauenburga (niem. Bruno von Schauenburg; ur. ok. 1205, zm. 1/17 lutego 1281 w Kromieryżu) – szlachcic i duchowny katolicki niemieckiego pochodzenia, biskup ołomuniecki w latach 1245–1281. Był jednym z głównych doradców i dyplomatów królów czeskich: Wacława I, a zwłaszcza Przemysła Ottokara II, dla którego był „prawą ręką”. Jako biskup w historii Moraw zapisał się dzięki kolonizacji i zakładaniu wielu nowych miejscowości.
Życiorys Pochodził ze starego północnoniemieckiego rodu szlacheckiego Schaumburgów, którego gniazdem rodowym był zamek Schauenburg, nad rzeką Wezerą koło miasta Rinteln w Dolnej Saksonii, około 50 km na południowy zachód od Hanoweru. Urodził się około 1205 roku jako trzeci syn holsztyńskiego i schauenburskiego hrabiego Adolfa III. Pełnił wiele funkcji kościelnych. W 1229 został proboszczem kapituły katedralnej w Lubece i kanonikiem kapituły w Magdeburgu. W 1236 był proboszczem w Hamburgu, a w 1238 został wybrany proboszczem w Magdeburgu. Jednakże jego oponent w tych wyborach został ranny, a oskarżony Bruno uciekł. W dodatku magdeburski arcybiskup ekskomunikował go. Bruno udał się jednak do Rzymu i uzyskał u papieża odpuszczenie. W 1244 r. papież Innocenty IV mianował go kapłanem papieskim. 20 września 1245 r. ten sam papież mianował go biskupem ołomunieckim.