Ze znanych naukowcom kręgowców w skład ówczesnej fauny wyspy wchodziły najprawdopodobniej tylko nietoperze Muscardinus cyclopeus, gryzoń z rodziny popielicowatych oraz olbrzymie żółwie. Zmiana środowiska spowodowała kolejne zmiany w budowie królika. Narządy, które były dotychczas niezbędne do wzmożonej czujności, uległy redukcji. Zmniejszyły się oczodoły, osłabła ostrość widzenia, najprawdopodobniej zmniejszyły się uszy. Długi i sprężysty kręgosłup uległ z czasem skróceniu i usztywnieniu. W konsekwencji królik utracił zdolność skakania. Tylne kończyny uległy redukcji. Zwierzę poruszało się powoli. Stawało się coraz masywniejsze. Zdaniem badaczy większość czasu spędzało na spokojnym przekopywaniu gruntu w poszukiwaniu korzeni i bulw zdatnych do jedzenia. Masa ciała N. rex przekraczała 12 kg (26,4 lb), czyli była około sześciokrotnie większa od masy współczesnych gatunków zającowatych, a dziesięciokrotnie większa od wymarłych kuzynów z kontynentu Alilepus sp. Do wyginięcia gatunku prawdopodobnie przyczyniło się ochłodzenie klimatu.
Przypisy
Nuralagus rex Kategoria:Wymarłe zajęczaki Kategoria:Ssaki pliocenu Kategoria:Ssaki miocenu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2011 roku