Acheiropoietos thumb|252px|Domniemany wizerunek z Edessy w zbiorach watykańskich, ideowy i ikonograficzny pierwowzór Veraikonu z Wrocławia Pierwowzorem obrazu z Wrocławia był późnoantyczny acheiropoietos, który, jak głosi legenda powstał w cudowny sposób. Abgar V Ukkama, władca królestwa Osroene ze stolicą w Edessie prosił Jezusa o Jego misję by go uzdrowił. Zbawiciel nie wysłuchał takiego polecenia, ale Chrystus przyłożył chustę do swojej twarzy i w ten sposób powstał portret, który następnie w sposób cudowny, miał być wysłany do monarchy. Abgar kontemplując ten wizerunek ozdrowiał. W wyniku tych wydarzeń chusta ta stała się najważniejszą relikwią Edessy, a następnie kult rozpowszechnił się w Bizancjum.
Mandylion W 944 roku na polecenie cesarza Konstantyna Porfirogenety dokonano translacji (przeniesienia) relikwii, znanej pod pojęciem mandylion do Konstantynopola, ponadto na polecenie władcy napisano w latach 945-959 Opowieść o wizerunku z Edessy. Dzięki umieszczeniu Opowieści w zbiorze tekstów czytanych podczas liturgii Kościoła wschodniego (tzw. synaksarion konstantynopolitański), tekst rozpropagowany został wszędzie, gdzie ową liturgię sprawowano, głównie w Bizancjum oraz na obszarach Słowiańszczyzny wschodniej i południowej. W sztuce bizantyjskiej znaczenie kultu mandylionu było wielkie.