Zdarzało się im także używać pisma manichejskiego.

Podczas panowania dynastii mongolskiej Ujgurzy używali zarówno języka arabskiego, jak i staroujgurskiego, ale prócz tych dwóch powstał także nowy język czagatajski. Należał do grupy języków tureckich, a jego słownictwo zawierało ujgurski, arabski, perski oraz mongolski.

Współczesny ujgurski zalicza się do rodziny języków turkijskich, najbardziej podobny jest zaś do uzbeckiego. Język ujgurski od 1955 jest oficjalnym językiem Ujgurskiego Regionu Autonomicznego. Jak wynika ze spisu przeprowadzonego w 2000 roku, osób, dla których ujgurski jest językiem ojczystym, jest blisko 10 milionów, z czego większość mieszka w Sinciangu. Społeczności posługujące się tym językiem znajdują się także w Rosji, Mongolii, Pakistanie oraz Afganistanie.

Grupy peryferyjne Lop Nur oficjalnie uznawani są za część narodu ujgurskiego, jednak sami Lop Nur mają poczucie swej odrębności. Używają dialektu języka ujgurskiego, a ich zwyczaje upodabniają ich do Mongołów. Lop Nur wierzą w swoje pochodzenie od starożytnego ludu Loulan. Ich społeczność liczy 34 tysiące.

Zobacz też ludobójstwo Ujgurów

Przypisy

Bibliografia