W odpowiedzi na to, władze chińskie nasiliły strategię przymusowej asymilacji; w ostatnich latach zachodnie media donosiły o masowej inwigilacji i uwięzieniu bez procesu ponad miliona Ujgurów i innych mniejszości muzułmańskich w „obozach reedukacyjnych” porównywanych do radzieckich gułagów. Zachodni obserwatorzy nazwali kampanię sinizacji przykładem demograficznego i kulturowego ludobójstwa (zob. ludobójstwo Ujgurów).
Rozmieszczenie W 2008 roku Ujgurów w Sinciangu było 9,8 mln. Migracje Ujgurów odbywają się przede wszystkim w obrębie samego Sinciangu, z obszarów wiejskich (południe) na obszary miejskie (północ). Małe grupy Ujgurów zamieszkują również na terenie prowincji Hunan i Henan.
Południowy Sinciang to obszar, na którym rezyduje zdecydowana większość populacji ujgurskiej, podczas gdy w miastach położonych w obszarze północnym dominuje ludność Han (90%).
Gospodarka Ujgurzy wiedli nomadyczny tryb życia, jednak w połowie IX wieku zajęli się rolnictwem oraz hodowlą roślin i zwierząt. Dużo handlowali z Chińczykami, najwięcej swoimi wyrobami rzemieślniczymi.
Ujgurska gospodarka oparta jest na przemyśle lekkim oraz uprawie owoców, bawełny, zboża oraz ryżu. Ujgurska ziemia jest bogata w ropę i złoża mineralne.