Na wieść o wybuchu powstania w Wielkopolsce 4 stycznia 1919 roku zbiegł z jednostki i dotarł do Wielkopolski, gdzie zgłosił się do I batalionu saperów wielkopolskich. Jako żołnierz wojsk wielkopolskich brał udział w walkach pod Jutrosinem i Czarnkowem oraz w zdobywaniu Bydgoszczy i Fordonu. W Bydgoszczy poznał wówczas swoją przyszłą żonę, Marię Kryger, którą poślubił w 1926 roku. W początkowym okresie niepodległości używał bardziej polsko brzmiącego imienia Bronisław.
15 października 1919 roku zdał egzaminy oficerskie i następnego dnia otrzymał nominację na podporucznika, którą podpisał osobiście wizytujący wówczas Poznań marsz. Józef Piłsudski. Wkrótce potem został wysłany na front walk przeciw bolszewikom. Jako podporucznik XV batalionu saperów brał udział w wyprawie kijowskiej oraz walkach na froncie litewsko-białoruskim, pozostając w służbie frontowej nieustannie aż do rozejmu z końca 1920 roku. Do macierzystej jednostki w Poznaniu powrócił 8 grudnia. Za walki pod Wołkowyskiem został odznaczony Krzyżem Walecznych, a za postawę w czasie walk o Kijów Orderem Virtuti Militari V klasy.