Na emeryturę przeszedł w 2002 roku.
W obszar jego zainteresowań naukowych wchodziły między innymi chemia i technologia plazmy niskotemperaturowej, synteza ozonu, technologia chemii nieorganicznej, ceramiki i związków azotowych, ochrona przed korozją, inżynieria i ochrona środowiska oraz historia nauki i techniki. Był autorem kilkuset prac i publikacji naukowych, ponad 20 patentów, promotorem dziesięciu doktoratów.
Członkostwa w instytucjach naukowych Był członkiem Komitetu Nauk Chemicznych Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komisji Chemii Plazmy lubelskiego oddziału PAN, członkiem Komisji Nauk Ceramicznych krakowskiego oddziału PAN, członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej.
Życie prywatne mały|Grób prof. Iwo Pollo na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie Działał w Związku Podhalan i organizacjach Kresowiaków. Pisał fraszki, limeryki i eseje, był autorem kilku tomików wierszy, miłośnikiem kultury huculskiej i łemkowskiej.
Z Zofią z domu Boczkowską miał córkę Agnieszkę (ur. 1972) oraz syna Rafała (ur. 1980).