Po przyjeździe w 1910 do Warszawy został mianowany wiceprezesem WTR. Wykorzystując swoje stosunki w sferach dworskich wywalczył w Komitecie Cenzury i Kancelarii Generał-gubernatora zgodę na wystawianie polskich sztuk teatralnych, m.in. dwóch części trylogii Zygmunt August Lucjana Rydla w 1914 i Wesela Stanisława Wyspiańskiego w 1915. Dopomógł też w początkowym okresie kariery Poli Negri. Zajął się jej wykształceniem, umieścił w teatrze, a gdy się okazało, że jej atrakcyjność polega na wspaniałej mimice, skierował do filmu i umożliwił dzięki swym europejskim stosunkom, dostanie się do wielkich wytwórni filmowych. W grudniu 1914 do funkcji wiceprezesa WTR dodano mu dyrektorstwo ówczesnego warszawskiego Teatru Rozmaitości.

W tym samym czasie, pod pseudonimem Nowina działał jako dramatopisarz. W 1911 odbyła się premiera jego wierszowanego dramatu Odwieczna męka. Razem z Marianem Tatarkiewiczem napisał 4 sztuki: Wcielenie Afry, Zjazd koleżeński, Komendant Thurm i Szukajmy Murzyna.

W latach 1916–1918 był chargé d’affaires rządu rosyjskiego przy Watykanie.