WładysławUżywane imię otrzymał przy bierzmowaniu, w roku 1891. Mikołaj Franciszek Starkiewicz (ur. 2 grudnia 1876 w Piotrkowie, zm. 28 lipca 1958 w Warszawie) – polski lekarz-internista, ordynator Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie.
Dzieciństwo i młodość Urodził się jako syn Jana Starkiewicza i Ludwiki de domo Legieckiej; miał młodszego brata – Szczęsnego. Ojciec był nauczycielem w gimnazjach w Piotrkowie i Kielcach oraz w łódzkiej szkole ludowej (skazany na zesłanie po powstaniu styczniowym). Był członkiem Ligi Narodowej w 1893 rokuStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 584.. Władysław Starkiewicz w roku 1895 ukończył gimnazjum w Łodzi i rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, które skończył z wyróżnieniem w roku 1901.
Praca zawodowa w latach 1902–1947 Pracę rozpoczął w styczniu 1902 r. w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, jako asystent na oddziale internistycznym. W roku 1914 został ordynatorem tego oddziału; pełnił tę funkcję do odejścia na emeryturę w 1947 r.