W lidze MLB zadebiutował 4 kwietnia 1974 roku w meczu wyjazdowym przeciwko Texas Rangers wygranym przez jego ekipę 7-2. Wszedł na boisko w siódmej zmianie, zastępując na pierwszej bazie Joe Rudiego. Do końca sezonu wystąpił jeszcze w 91 meczach, zdobywając 29 punktów i kradnąc tyle samo baz (na 45 prób). Athletics wygrali swoją sekcję i zakwalifikowali się do play-offów, w których najpierw wyeliminowali Baltimore Orioles (3-1), a wielkim finale MLB pokonali Los Angeles Dodgers 4-1. Washington zagrał w sumie w 5 z 9 meczów, w tym 3 w finale, a za zwycięski sezon zarobił ogółem 100 000 dolarów.
W kolejnym sezonie zagrał tylko 13 meczów (zdobył 4 punkty i ukradł 2 bazy) i 5 maja 1975 roku rozwiązano z nim kontrakt.
Washington jest jedynym graczem w historii ligi, który zagrał w ponad 100 meczach i nigdy nie podszedł do odbicia. Nigdy także nie zagrał w obronie ani nie wykonał narzutu. Jego zadanie ograniczało się wyłącznie do zastępowania wolniejszych graczy na bazach. Pod koniec sezonu 1974, gdy Oakland mieli już zapewniony awans, menadżer drużyny Alvin Dark nakłaniał go do próby odbicia, ale Washington odmówił, twierdząc, że gra kijem uczyniłaby go jednym z wielu zawodników w lidze i utraciłby swoją wyjątkową pozycję.
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy sprinterzy Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Oakland Athletics Kategoria:Urodzeni w 1951