W czasie gdy Lepidus rozwijał agitację w Rzymie na terenie Etrurii rozwinęła się rebelia skierowana przeciwko weteranom Sulli, kolonistom na skonfiskowanych gruntach. Skierowany przeciwko powstaniu Lepidus wykorzystał to nie do tłumienia rebelii ale do werbowania własnego wojska i skupienia wokół siebie przeciwników senatu.
Jako prokonsul objął namiestnictwo Galii. Rozpoczął jawną walkę z senatem a Katulus stał się przywódcą stronnictwa przeciwnego i na mocy senatus consultum ultimum został upoważniony do stłumienia rebelii. Dowództwo sił wiernych senatowi objął Pompejusz Wielki, część oddziałów rekrutując z własnych zasobów. Lepidus ruszył na Rzym, ale jego siły zostały rozbite niedaleko miasta. Wycofał się do Etrurii a następnie zbiegł na Sardynię, gdzie latem 77 p.n.e. zmarł.
Dzieci Marek Emiliusz Lepidus członek II triumwiratu Lucjusz Emiliusz Lepidus Paulus - konsul w 50 p.n.e. Scypion (Scipio) - adoptowany do rodu Korneliuszy Scypionów, poległ w 77 p.n.e. w wojnie toczonej przez ojca z optymatami
Zobacz też Emiliusze, drzewo genealogiczne Emiliuszów Lepidów
Kategoria:Emiliusze Kategoria:Konsulowie Republiki Rzymskiej Kategoria:Rzymscy namiestnicy Galii Kategoria:Rzymscy namiestnicy Sycylii Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 77 p.n.e.