W październiku tego roku wszedł w skład kręgu wojskowego Wojska Dońskiego. W marcu 1920 r. wycofał się z resztkami Armii Dońskiej w rejon Soczi. W lipcu tego roku skierowano go do Warszawy, gdzie w grudniu został podporządkowany dowództwu nowo formowanej 3 Armii Rosyjskiej. Jednocześnie był członkiem Ludowego Związku Obrony Ojczyzny i Wolności. W 1921 r. został generałem majorem. Tytułował się „dowódcą oddziałów kozackich w Polsce”. Pod koniec października tego roku został deportowany do Czechosłowacji. Wszedł w skład Związku Powrotu do Ojczyzny, założonego przez kozackich działaczy probolszewickich. W 1922 r. powrócił do Rosji Sowieckiej, gdzie został aresztowany i uwięziony na Łubiance w Moskwie. Podczas konwojowania na przesłuchanie zastrzelił jednego z czerwonoarmistów i próbował zbiec, ale został schwytany. Wkrótce go rozstrzelano.
Linki zewnętrzne Biografia gen. Michaiła N. Gniłorybowa (jęz. rosyjski)
Bibliografia Walerij W. Klawing, Гражданская война в России: Белые армии, 2003
Kategoria:Rosyjscy generałowie Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Kozacy dońscy Kategoria:Rosyjscy emigranci w II Rzeczypospolitej Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (ochotnicy rosyjscy) Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Więźniowie Łubianki Kategoria:Zmarli w 1923