Dzieło Eberharda Nestlego kontynuował jego syn Erwin Nestle. W 1927 roku ukazało się 13 wydanie. Wydanie wprowadziło aparat krytyczny „godny swojej nazwy”. W dalszym ciągu aparat uwzględniał trzy drukowane wydania NT, lecz oprócz tego wprowadzono ważne warianty greckich rękopisów, wczesnych przekładów oraz z pism Ojców Kościoła. W aparacie krytycznym uwzględnione zostały jedynie nieliczne minuskuły.
thumb|Kurt Aland W 1952 roku ukazało się 21 wydanie, pod kierunkiem Alanda. Aland rozwinął aparat krytyczny dodając w nim więcej rękopisów. Pod tym względem przełomowym było 25 wydanie z 1963 roku. Dodane zostały papirusy oraz nowe kodeksy uncjalne, jak 0189 oraz niektóre minuskuły (33, 614, 2814). Uwzględnione zostały również niektóre lekcjonarze. Wydanie to zostało określone jako Nestle-Aland. W 24. wydaniu dodano papirusy odkryte przez Bodmera. W 26. wydaniu zmodyfikowano i rozbudowano aparat krytyczny. Aparat uwzględnia ponad 11 tysięcy wariantów tekstowych. Dodano szereg nowych znaków i symboli.