W budynku tym mieszkało 12 dziewcząt. Były to córki dzieci duchowych starca Sofroniusza, których rodzice odeszli do monasteru. 26 lipca 1908 dokonano poświęcenia cerkwi pw. Pana Naszego Jezusa Chrystusa, Który wstąpił do piekieł i Sobą wszystko wskrzesił. Po śmierci starca Sofroniusza w 1921 do pustelni przybył biskup niżnonowogrodzki i arzamaski Michał, który oficjalnie uznał skit w cześć Iwerskiej Ikony Matki Bożej i św. Sofroniusza patriarchy Jerozolimy. Bolszewickie władze zamknęły skit w 1929. XXI w. W maju 2000 ojciec Włodzimierz Cwietkow, mieszkaniec Wałaamskiego Monasteru, otrzymał błogosławieństwo na utworzenie żeńskiej wspólnoty monastycznej niedaleko Petersburga. Rok później skit został zmieniony na męski, wspólnota żeńska musiała znaleźć dla siebie nowe miejsce. Siostry zdecydowały osiedlić się w lesie niedaleko wsi Kowaksa. Znajdowały się tam przewiezione ze wsi domy, w których mieszkało kilku stróżów-robotników. W grudniu 2002 spalił się dom modlitwy, który pełnił funkcję cerkwi, jednak nie był poświęcony. Niedługo potem biskup niżnonowogrodzki i arzamaski Jerzy (Daniłow) przekazał wspólnocie antymins do cerkwi urządzonej w budynku mieszkalnym sióstr i położono kamień węgielny pod cerkiew Iwerskiej Ikony Matki Bożej. Budowy świątyni w stylu staroruskim podjęła się brygada z Petersburga.