Alfred Młocki herbu Prawdzic (ur. 31 grudnia 1804 w Warszawie, zm. 27 marca 1882 we Lwowie) – powstaniec listopadowy, właściciel dóbr, poseł do Sejmu Krajowego Galicji, działacz społeczny, filantrop.
thumb|240px|Nagrobek Alfreda Młockiego Życiorys Po śmierci ojca Jakuba Młockiego Alfredem opiekował się prezes sądu apelacyjnego Onufry Wyczechowski. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Ożenił się po ukończeniu studiów w 1823 roku. Miał syna Włodzimierza i córkę Bronisławę Śląską. Uczestniczył w powstaniu listopadowym 1831. Był porucznikiem gwardii ruchomej. Działał przy rekrutacji, był podkomendnym gen. Samuela Różyckiego, walczył w bitwie pod Chodczą Górną. Po kapitulacji Warszawy zamieszkał z żoną i dziećmi w Krakowie. Aresztowany za związki ze Stowarzyszeniem Ludu Polskiego. Więziony w kordegardzie na Podgórzu i przekazany Rosjanom. Był więźniem stanu.
W 1848 wybrany na radnego Krakowa. Wybrany na posła Sejmu Krajowego Galicji I kadencji (1861–1866) w I kurii obwodu Sambor, z okręgu wyborczego Sambor na miejsce Aleksandra Fredry, który złożył mandat po I sesji Sejmu w 1861 roku. Członek Komitetu Galicji Wschodniej w 1863Stefan Kieniewicz, Adam Sapieha 1828–1903, Warszawa 1993, s. 92.. W powstaniu styczniowym 1863 działa w organizacji.