Józef Mojżesz Gabowicz (ur. 14 lipca 1862 w Kolnie, zm. 14 marca 1939 w Warszawie) – polski rzeźbiarz żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Syn Henryka i Debory z Weinbergów. Urodził się w Kolnie, ale po śmierci ojca w 1864 razem matką i rodzeństwem zamieszkał w Łomży, a następnie w Tykocinie, gdzie uczył się w żydowskiej szkole dla chłopców. W rodzinie panowała bieda, za namową nauczyciela z gimnazjum, któremu pokazał swoje pierwsze rzeźby, wyruszył pieszo do Warszawy, aby uczyć się sztuki. W stolicy nie znał nikogo, gdy zemdlał w Ogrodzie Saskim zaopiekował się nim lekarz o nazwisku Frenkiel. Zwrócił uwagę na wyrzeźbione figurki, które miał przy sobie chłopak i polecił go znajomemu artyście, który został opiekunem artystycznym Józefa Gabowicza. W tym czasie znalazł się w towarzystwie młodej inteligencji żydowskiej, uzupełniał braki w wykształceniu i uczył się poprawnej polszczyzny, w rodzinnym domu posługiwano się jidysz. Pod wpływem otoczenia stał się zasymilowanym Żydem, obciął pejsy i zmienił sposób ubierania. Nie zaniedbywał ćwiczeń z rzeźby, od lutego 1884 uczęszczał na lekcje do Ludwika Kucharzewskiego, naukę kontynuował u Wojciecha Gersona.