Klasztor Bernardynów w Drui – zabytkowy barokowy rzymskokatolicki zespół klasztorny w Drui, użytkowany przez zakon bernardynów od 1643 do 1852. Od 1852 kościół klasztorny był siedzibą parafii, w XX wieku przekazany marianom. Kościół klasztorny Trójcy Przenajświętszej jest równocześnie siedzibą parafii należącej do diecezji witebskiejДруя – парафія Найсвяцейшай Тройцы.
Historia Fundatorem klasztoru był Kazimierz Lew Sapieha, budowa kompleksu trwała od 1643 do 1646. Klasztor funkcjonował do 1852, kiedy został zamknięty przez władze carskie. Kościół pozostał czynny jako siedziba parafii rzymskokatolickiej. Od 1923 do 1938 klasztorem administrowali marianie, którzy od 1930 prowadzili w Drui gimnazjum.
W czasie II wojny światowej, w 1944 roku, kościół został uszkodzony przez bombę lotniczą i spłonął. Zniszczeniu podczas pożaru uległo cenne wyposażenie ruchome, m.in. rokokowe organy, obrazy, drewniane rzeźby. Po wojnie został odremontowany i po zakończeniu remontu w 1948 roku został zamknięty przez władze sowieckie. Urządzono w nim magazyn nawozów sztucznych. Wjeżdżając ciągnikami do kościoła, zniszczono posadzki. W dawnym klasztorze urządzone zostało technikum budowlane, a następnie studium melioracji. Po 1956 obiekty nie były użytkowane. Opuszczony kościół niszczał, dach wpadł do środka, wyrosły w nm drzewa.