Ołtarz otwarty charakteryzuje się skomplikowanym i bardzo wysublimowanym połączeniem wydarzeń ze scenerią. W lewym skrzydle oraz w scenie Kuszenia przeważają elementy krajobrazu, podczas gdy przedstawienie Dwunastoletniego Chrystusa w świątyni i prawe skrzydło są wpisane w ramy lub przestrzeń architektoniczną; co więcej, epizod Wjazdu do Jerozolimy odbywa się wokół wielkomiejskiej zabudowy, którą tworzą masywne obwarowania i zwarte kamienice mieszczańskie, przy czym jest miejsce dla przyrody (skalny grunt, drzewa i płynące po fosie łabędzie). Krajobraz tworzą malownicze zieleńce, łany, lasy, gaiki, skaliste wzgórza, jary porozpraszane w różnych miejscach retabulum; wraz z miejską zabudową komponują narrację cyklu. Harmonia ta uwidacznia się w lewym skrzydle, w którym przestrzeń jest najbardziej wyczuwalna. Charakterystyczna jest dla dzieła dbałość o szczegóły, indywidualne cechy fizjonomiczne postaci, wyważona i przemyślana gra kolorów, harmonijne zestawienie tradycyjnego dla malarstwa gotyku złota płatkowego z elementami perspektywy powietrznej upowszechnionej wpierw w renesansowej Italii.